nieuws

Re-integratieverplichtingen geschonden

Arbeidsrecht

Een werkgever heeft niet voldaan aan zijn re-integratieverplichtingen en krijgt hiervoor een sanctie. Betekent dit automatisch dat hij zich heeft gedragen als een slechte werkgever?

Re-integratieverplichtingen geschonden

Een werknemer krijgt in 2008 te horen dat hij kanker heeft. Hij wordt geopereerd en in december 2008 wordt hij door de bedrijfsarts volledig hersteld geacht.

Kritische beoordeling

Begin januari 2009 wordt het functioneren van de werknemer in 2008 beoordeeld. Hij krijgt een uiterst kritische beoordeling. Hij heeft zich niet weten te ontwikkelen tot een allrounder, toont geen eigen initiatief, geeft klanten standaardantwoorden en toont geen drive om zijn eigen functioneren. Fouten worden keer op keer herhaald.

Er volgt nog een serie vervolggesprekken. Een half jaar later, in juni 2009 vindt er een evaluatiegesprek plaats. Opnieuw is men niet tevreden over zijn inspanningen.

Gebrek aan begrip voor ernstige ziekte

De werknemer verwijt zijn werkgever een gebrek aan begrip. Hij vindt het oneerlijk dat zijn functioneren in 2008 zo kritisch is beoordeeld: hij heeft dat jaar immers een ernstige ziekte gehad.

Half oktober is er een schriftelijk verbeterplan opgesteld. De werknemer krijgt tot eind maart 2010 de tijd om zijn functioneren te verbeteren. Het evaluatiegesprek zou plaatsvinden op 30 maart, maar de werknemer meldt zich ziek op 22 maart.

Bemiddelingskandidaat

Op 31 maart wordt hij aangemerkt als ‘bemiddelingskandidaat’. Dit houdt in dat een team van HR-managers en de gezondheidscoördinator van de werkgever samen bekijken of de werknemer een kandidaat is voor een vacature.

Ook hiertegen maakt de werknemer bezwaar, een bezwaar dat de klachtencommissie van de raad van bestuur wordt afgewezen.

Loondoorbetaling opgeschort

Ondertussen verklaart de bedrijfsarts de man als hersteld. Hij krijgt daarop een functie binnen een andere afdeling. De werknemer weigert echter acht uur per dag te werken. In plaats daarvan werkt hij zes uur per dag. In afwachting van een deskundigenoordeel van het UWV schort de werkgever de loondoorbetaling met twee uur per dag op. Het loon over deze uren wordt wel betaald, maar als voorschot. Als uit het deskundigenoordeel blijkt dat de werknemer echt niet de volledige dag kan werken, wordt het voorschot omgezet in loonbetaling.

Mobiliteitsfase

In 2010 plaatst de werkgever de werknemer in de mobiliteitsfase. Deze fase duurt twee jaar. Het loon wordt gedurende deze tijd doorbetaald. Een re-integratiebedrijf maakt een plan van aanpak. De werknemer heeft wel het recht om te solliciteren op interne vacatures. Tijdens de mobiliteitsfase volgt de werknemer een coachingstraject dat specifiek is gericht op werknemers die geconfronteerd zijn met kanker.

Psychische problemen

Ondertussen oordeelt de deskundige van het UWV dat er bij de werknemer psychische problemen spelen die hem ongeschikt maken voor zijn eigen werk. Hij kan alleen eenvoudige administratieve werkzaamheden doen, gedurende vier uur per dag.

Onvoldoende inspanningen voor re-integratie

Het deskundigenoordeel stelt dat de door de werkgever uitgevoerde re-integratie-inspanningen tot nog toe onvoldoende zijn. Weliswaar is de man in een mobiliteitstraject geplaatst, maar dat is erop gericht om hem bij een andere werkgever te plaatsen. De verplichtingen onder de Wet verbetering poortwachter zijn erbij ingeschoten. Er is nauwelijks een poging gedaan tot re-integratie volgens spoor 1. Sterker nog, de werknemer heeft een toegangsverbod voor de eigen werkplek gekregen. De loondoorbetalingsverplichting voor de werkgever wordt daarom met één jaar verlengd.

Passend werk

De werkgever gaat daarop op zoek naar passend werk binnen de eigen organisatie. Er is slechts één passende functie, maar daar is geen vacature voor. De werknemer wordt daarop gedetacheerd in een werkervaringsplaats bij een andere organisatie.

Ontslagvergunning

In 2013 dient de werkgever een ontslagaanvraag in bij het UWV. UWV kent een ontslagvergunning toe. De werknemer stapt naar de kantonrechter. Volgens hem is het ontslag onterecht. Hij eist bijna een kwart miljoen euro aan schadevergoeding, de re-integratiebonus waar hij volgens de cao recht op heeft en een afschrift uit de vakantiedagenadministratie.

Disfunctioneren

De werkgever zegt dat het ontslag uitsluitend is gebaseerd op het disfunctioneren van de werknemer. Het zou niets te maken hebben met diens ziekte.

De kantonrechter volgt de werkgever in zijn redenering en dat heeft alles te maken met het uitgebreide dossier dat in de loop der jaren is opgebouwd. Lang voordat de werknemer in 2008 kanker kreeg, was er al stevige kritiek op zijn functioneren.

Werkhouding

Zo komt hij regelmatig te laat, werkt hij niet planmatig en laat hij zijn eigen belang prevaleren boven dat van zijn collega’s. Hij woont op enkele uren van zijn werkplek, maar ondanks daarover gemaakte afspraken, verhuist hij niet. Hij meldt zich regelmatig ziek, wat zou samenhangen met een ongezonde leefstijl. Hij houdt zijn vakkennis niet op peil. Verschillende gesprekken hebben niet geleid tot een betere werkhouding.

Geringe schending re-integratieverplichting

De rechter vindt ook dat de werkgever tekort is geschoten in zijn re-integratieverplichtingen. Het gaat de kantonrechter te ver om een (geringe) schending van de re-integratieverplichting ook aan te merken als een schending van de zorgplicht. Want ook wanneer de werkgever zich wel strikt zou hebben gehouden aan de verplichtingen op dit gebied, was de situatie van de werknemer tamelijk uitzichtloos.

Zorgplicht werkgever

De werknemer claimt dat zijn arbeidsongeschiktheid is veroorzaakt, of op zijn minst in stand is gebleven, doordat zijn werkgever zich niet aan zijn zorgplicht heeft gehouden. De kantonrechter vindt echter niet dat hij dit voldoende kan aantonen. De werkgever hoeft niet – zoals de werknemer wil – te bewijzen dat hij zijn werknemer niet ziek heeft gemaakt.

Geen re-integratiebonus

De werknemer wordt daarom op alle punten in het ongelijk gesteld. Hij krijgt geen schadevergoeding en ook geen re-integratiebonus. Hij kan namelijk niet aantonen dat hij in zijn re-integratieperiode de door de arbodienst wenselijk geachte arbeid heeft verricht.

De werknemer moet de proceskosten van zijn werkgever betalen.

Bron: Rechtbank Limburg | ECLI:NL:RBLIM:2017:3643

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels