nieuws

Twee hoeraatjes

Geen categorie

Wij Nederlanders weten niet beter of onze heilige democratie is de enige acceptabele, wijze en rechtvaardige bestuursvorm. Maar is dat eigenlijk wel zo?
‘Democratie is de ergste bestuursvorm ooit', vond Winston Churchill, ‘behalve dan alle andere bestuursvormen die al geprobeerd zijn'. En Simon Carmiggelt zei: ‘twee hoeraatjes voor de democratie. Geen drie. Twee is wel genoeg'. Ze hebben beide gelijk, vind ik, en dat zal ik toelichten aan de hand van een persoonlijk voorval.

De ‘Nationale Mental Coach'  Wim de Bie riep enkele weken geleden op tot ‘nieuwe extra verkiezingen' op zijn veelgelezen website. ‘Wie wordt de nieuwe minister-president? Een peiling van Onderzoeksbureau TwitResult gaf aan, dat 87 procent van onze bevolking graag een vrouw op die belangrijke post benoemd wil zien (in onze parlementaire geschiedenis is dat ten onrechte nooit eerder gebeurd),' schreef hij. En daaronder stelde hij een lijst namen op van min of meer bekende Nederlandse vrouwen. Hedy d' Ancona, Neelie Kroes en Sylvia Toth stonden erbij, maar vooral ook een heleboel namen van vrouwen die in de politiek toch, op zijn zachtst gezegd weinig te zoeken zullen hebben, zoals Willeke Alberti, Rita Reys en Sylvia Witteman. Ik dus. Lezers van die site konden de vrouw van hun voorkeur op die site aankruisen, en Wim beloofde: ‘Op 10 juni a.s. zal de NMC aan Koningin Beatrix de naam adviseren van de door u gekozen eerste vrouwelijke minster-president van Nederland. Als Hare Majesteit het advies van de Nationale Mental Coach opvolgt, zal Zij de door u gekozen vrouw tot formateur benoemen met de opdracht na zeven dagen een nieuwe regering te presenteren.'

Allemaal scherts natuurlijk, maar omdat een mens zoiets nu eenmaal niet laten kan, kruiste ik mijn eigen naam aan. Wie schetst mijn verbazing toen bleek dat er al ruim honderd andere mensen op mij gestemd hadden? En waarom, in Godsnaam? Ik heb in mijn columns nooit blijk gegeven van welke politieke voorkeur dan ook, en terecht, want ik weet te weinig van politiek om daar überhaupt iets steekhoudends van te vinden. Wie stemt er nou op een a-politiek columniste? Voor de grap zette ik een berichtje op Twitter: ‘Als ik de nieuwe MP word, beloof ik dat de mandarijntjes weer net zo lekker worden als vroeger.' Daarachter vermeldde ik de url van de Bie's website. Dit kwam mij direkt op tientallen nieuwe stemmen te staan. Aangemoedigd door dit succesje twitterde ik: ‘Als ik de nieuwe MP wordt, gaat Twix weer gewoon Raider heten' en ‘als ik de nieuwe MP word mogen winkeliers hun komkommers voortaan niet meer in zo'n idioot condoom verpakken.'

Zo ging ik nog enige tijd voort. De volgende dag bleek ik reeds honderden stemmen verworven te hebben, en ik stond onbetwist aan kop, ruimschoots vóór Winnie Sorgdrager, Erica terpstra en Ayaan Hirsi Ali. Vandaag, 9 juni staat al vast dat ik niet meer kan verliezen. De uitslag wordt vanavond om middernacht bekendgemaakt op Nederland 3. Wim de Bie mailde mij of ik telefonisch in de uitzending commentaar wilde geven. Een totale verbijstering maakte zich van mij meester. Zeker, ik ben democratisch gekozen. Maar waarom? Om mijn populistische plannetjes die ik nooit waar zal kunnen maken. Dat geeft te denken. Want er zijn ook een hoop échte politici met populistische plannetjes die ze niet waar kunnen maken. En ook op hen stemmen een heleboel mensen, een veelvoud van die lui die voor de grap op mij hebben gestemd. En dan is het natuurlijk geen grap meer.

Daarom dus: twee hoeraatjes voor de democratie. Géén drie. Twee is genoeg.  

Sylvia Witteman

Reageer op dit artikel