nieuws

Het regeerakkoord voor Paars plus

Geen categorie

Het moet, met name voor Mark Rutte, knap ongemakkelijk zijn om deze dagen te onderhandelen over een regeerakkoord terwijl peiling na peiling uitwijst dat het volk niets ziet in een dergelijk kabinet. In de peiling van Maurice de Hond van 11 juli jongstleden had de VVD alweer 7 van de 31 zetels die de partij […]

Het moet, met name voor Mark Rutte, knap ongemakkelijk zijn om deze dagen te onderhandelen over een regeerakkoord terwijl peiling na peiling uitwijst dat het volk niets ziet in een dergelijk kabinet. In de peiling van Maurice de Hond van 11 juli jongstleden had de VVD alweer 7 van de 31 zetels die de partij een maand eerder bij de Tweede Kamerverkiezingen behaalde, ingeleverd. De PVV wordt onderwijl slapende rijk; volgens De Hond zou de partij van Geert Wilders als er nu verkiezingen werden gehouden maar liefst 34 zetels behalen, 10 meer dan bij de verkiezingen op 9 juni.
Ik begrijp die aversie tegen Paars plus niet helemaal. Misschien komt dat omdat ik Nederland in mei 1998 verliet en naar het buitenland toog. Paars I had toen net succesvol de eindstreep gehaald en PvdA en VVD werden bij de verkiezingen die vervolgens plaats hadden voor hun samenwerking beloond met zetelwinst. Ik ben de eerste om te beamen dat Paars II het er vervolgens bij heeft laten zitten. Dronken van het eigen succes, de hausse op de aandelenmarkt en meer in het algemeen de zelfgenoegzaamheid die het Westen in haar greep had: de regering vergat domweg vier jaar lang te regeren.
Maar dat kan naar mijn mening niet de weerzin tegen Paars plus verklaren. Zeker, de internetbubbel barstte onder Paars II en terroristen voerden onder Paars II aanslagen uit op de Twin Towers in New York en het Pentagon in Washington D.C., waarbij enkele duizenden mensen het leven lieten. Maar het gaat toch heus te ver om Paars deze zaken in de schoenen te schuiven, ieder weldenkend mens zal dat toch met me eens zijn. Ook de moord op Pim Fortuyn kan in mijn ogen aan niemand anders worden toegeschreven dan aan Volkert van der G. Tot dan toe werden politici in Nederland überhaupt niet of nauwelijks beveiligd, en dat gold zeker niet alleen voor Pim Fortuyn.
Het enige wat er voor Mark, Job, Femke en Alexander op zit, is om een regeerakkoord te sluiten dat in alles het tegenovergestelde van Paars II is. Dus dat betekent niet vier jaar lang zelfgenoegzaam op de lauweren rusten en elke discussie over welk controversieel onderwerp in de kiem smoren met een beroep op het regeerakkoord, maar een ambitieus plan opstellen om het gevoel van sociale en economische teloorgang in Nederland te keren.
Mijn favoriete voorbeeld in dit verband is New York City. Als je kijkt naar de film Taxi Driver uit 1976 dan zie je dat destijds iedereen de stad met acht miljoen had afgeschreven. Geen politicus wilde zijn handen eraan branden. Minder dan vijftien jaar later was de stad onherkenbaar en in haar voordeel veranderd. Dat was in 2000 toen ik er kwam wonen.
De stad is nu de veiligste van alle grote steden in de Verenigde Staten. De criminaliteit was toen al gedecimeerd en is nog steeds dalende. In plaats dat een aanzienlijk deel van de inwoners van de stad hun leven lang van de bijstand leven, krijgen mensen nu een baan in plaats van een uitkering aangeboden. Het lijkt me een ideaal recept voor Nederland.

Reageer op dit artikel