nieuws

Ik was het eigenlijk al weer bijna vergeten, maar sinds ik terug ben na een jarenlang verblijf in Amerika krijg ik het dubbel en dwars voor mijn kiezen: Nederlanders hebben een ingewikkelde verhouding met geld. En dan niet alleen hun eigen geld, maar vooral ook het geld van iemand anders. Niets maakt een Nederlander woedender dan het vermoeden dat er met geld gesmeten wordt. Wie het breed heeft, is verdacht. En wie het breed laat hangen heeft een hele erge ziekte: de centenpest.

Je sterft er niet lijfelijk aan, maar in sociaal opzicht word je wél doodverklaard. En daarvoor hoef je het echt nog helemaal niet eens zo bont te maken. Je hoeft er geen kaviaar of Cadillac voor te kopen, geen zeiljacht en geen villa: sterker nog, je hoeft er niet eens de deur voor uit. Het volstaat om in het openbaar de volgende, naïef-goedbedoelde mededeling te doen: ‘‘Tip voor bovenhuisbewoners! Albert Heijn heeft zojuist mijn boodschappen thuisbezorgd! Voor slechts 6 euro!" Aldus juichte ik onlangs op Neerlands bemoeizuchtigste medium, Twitter.

Dat had ik beter kunnen laten. Er volgde een stroom van woedende reacties.

‘Jij schrijft voor een linkse krant en je laat andere mensen met jóuw boodschappen sjouwen?' (Ja, waarom niet? Als ik in een restaurant eet laat ik andere mensen voor me koken, mag dat soms óók niet?)
‘Ben jij soms te beroerd om even je eigen boodschapjes te doen?' (Nee, hoor. Dat doe ik elke dag. Maar ik woon drie hoog en ik heb geen auto: dan is het wel fijn als er af en toe een sterke man  de voorraad  kattenbakgrind en appelsap wil komen aanvullen…)
‘Heb jij de centenpest of zo?' (Nee, want anders woonde ik dus niet drie hoog op een bovenhuis…)‘Besef jij wel dat ik als bijstandsmoeder met vier kinderen van 2,75 euro per dag moet leven?' (Ja, ik besef dat dat geen pretje is. Maar ik ben geen bijstandsmoeder, ik verdien mijn geld zelf. Mag ik dan ook zelf weten waar ik het aan uitgeef?)
‘Ik vond  je stukjes altijd zo leuk. Maar van nu af aan hoef ik  helemaal nooit meer iets van je te lezen!' (Nee, want iemand die zes euro uitgeeft aan het laten bezorgen van boodschappen, dat kan nooit een goed mens zijn, laat staan een goed schrijver …)
‘Ga jij maar eens een jaar van een uitkering leven, dan piep je wel anders!' (Liever niet. Ik ben blij dat ik, door belasting te betalen, mensen kan helpen die het minder goed hebben dan ik. Als ik nou óók nog van een uitkering ga leven valt er nóg minder te verdelen…)

Met stijgende verbijstering onderging ik al die virtuele klappen. De hele dag ging het door. Honderden twitteraars ontvolgden me. Om zes euro bezorgkosten. En dan heb ik ze het ergste nog niet eens verteld : die jongen die mijn boodschappen komt bezorgen, geef ik óók nog steevast een fooi. Vijf euro, maar ook wel eens tien, als hij érg veel kratten voor me naar boven heeft moeten sjouwen.

Dat durf ik niet hardop te zeggen, op Twitter. Want betalen voor luxe, dat vinden Nederlanders een Schande. Maar iemand een flinke fooi geven, zomaar, extra betalen, terwijl je dat niet verplicht bent? Dat is geen Schande, maar Zonde.

En Zonde, dat is altijd nog héél wat erger dan Schande, in Nederland.

 

Sylvia Witteman

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels