nieuws

WC-borstel

Geen categorie

Voor mensen die er hun hele leven gewoond hebben valt aan Nederland waarschijnlijk niets bijzonders te zien. Maar voor mij, als serial-expat, is het elke keer weer heel erg wennen. Toegegeven, het weerzien met kroketten, haring, en familieleden (in die volgorde) is prettig. Fietsen door de regen is al een stuk minder leuk. Maar je moet toch, al was het alleen maar om boodschappen te doen.

En buiten loeren allerlei gevaren. Al die enge scootertjes bijvoorbeeld, die als woedende wespen om je heen zoemen. Waren die er vijf jaar geleden ook al? Nee toch? En dan die fiets, noodzakelijk kwaad als je geen parkeervergunning hebt (en geen scootertje): het zadel is altijd nat, het slot nét te kort voor om die dikke boom voor het huis, de voetjes van het kind op de bagagedrager  gevaarlijk dicht bij de rondflitsende spaken, de capuchon van het klamme regenpak belemmert het zicht op overig verkeer en de fietstassen staan  vol brak hemelwater. Maar fietsen zullen we, want anders kom je nergens.

Na een weekje beheerste ik alweer enigszins de oude vaderlandse ambachten ‘fietsen met paraplu’ , ‘fietsen met twee boodschappentassen aan het stuur’ en ‘gewoon doorfietsen bij rood licht en voor de zekerheid extra hard bellen’, maar die laatste verworvenheid was ik al snel weer kwijt, omdat mijn bel van mijn fiets werd gestolen. Want dat is een van die andere binnenstadsgevaren: kleine criminaliteit. Wie steelt er nou een bel?

Maar daar bleef het niet bij. Een fietspomp die vijf minuten buiten stond was verdwenen. En mijn zadeldekje, dat, eerlijk is eerlijk, binnen een dag was vervangen door een plastic reclame-zadeldekje van een verzekeringsmaatschappij: een typisch Hollandse, en beslist charmante manier van adverteren, want een firma die voorkomt dat je de hele dag met een natte kont rondloopt kan wat mij betreft op de warmste sympathie rekenen.

Aldus toch nog min of meer goedgemutst begaf ik mij gistermiddag per fiets door de regen naar een Blokker-filiaal in de Kinkerstraat, en schafte daar een paar uiterst prozaïsche voorwerpen aan: een WC-borstel, een afdruiprekje en een sudderplaatje: al met al een uitgaaf van nog geen tientje.
Toen ik met de spullen in mijn fietstas (door de regen) terug naar huis fietste passeerde ik een tienermeisje dat juist door zo’n scooter van haar sokken was gereden. De bestuurder reed gewoon door. Het meisje had bloedende knieën. Ik hielp haar op de been en probeerde haar gescheld op die ‘kankermarrokkaan’ zo zwakjes mogelijk te beamen. Toen ik weer op mijn fiets klom was mijn WC-borstel uit mijn fietstas verdwenen. Het sudderplaatje en het afdruiprekje waren er nog wél. De dief had misschien geen belangstelling voor sudderlapjes. Waarschijnlijk had hij/zij geen afdruiprekje nodig, wegens bezit van afwasmachine. Ja, een extra WC-borstel komt natuurlijk altijd van pas.

Maar toch. Wie steelt er nou een WC-borstel uit de fietstas van een mevrouw die een gewond kind helpt? Een WC-borstel van 1 euro 99?

Nee, het is hier echt wel weer even wennen.

 

Sylvia Witteman

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels