nieuws

Zelf om ontslag vragen, is risicovol

Geen categorie

Toename van de reistijd na een reorganisatie blijkt voor een werkneemster in het hoger management geen reden de nieuwe functie als ‘niet passend' aan te merken.

Na zwangerschapsverlof terug komen en  merken dat de reistijd van huis naar kantoor na een reorganisatie enorm is toegenomen, terwijl je nu dus met kleine kinderen zit. Dat is een hard gelag. Maar de werkneemster behoort tot het hoger management van het bedrijf en lijkt dit gewoon te moeten aanvaarden. Ze doet dat echter niet en stuurt aan op een ontslagregeling. Die krijgt ze, maar anders dan verwacht.

Achtergrond
Een werkneemster is als marketingmanager in dienst bij een kantoor in Rotterdam. Vanwege een reorganisatie wordt haar standplaats net zoals voor vele andere medewerkers die de reorganisatie hebben overleefd, gewijzigd in Amsterdam. In de periode van de standplaatswisseling geniet de werkneemster ouderschapsverlof. Ze werkt in totaal 32 uur per week verdeeld over vier dagen. Na de overplaatsing naar Amsterdam is volgens de werkneemster de reistijd van huis naar werk opgelopen naar meer dan twee uur per enkele reis. Door privéomstandigheden kan de werkneemster de hoge reistijd niet opbrengen en verzoekt zij haar werkgever de nieuwe functie in Amsterdam als niet passend aan te merken.

Werkneemster geen succes
De werkgever gaat niet in op de eis van de werkneemster, waarna de marketingmanager bezwaar aantekent bij de geschillencommissie. Ook hier heeft de werkneemster geen succes, waarop ze de kantonrechter verzoekt haar arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens gewichtige redenen met toekenning van een vergoeding van meer dan 70.000 euro. Ze stelt dat het niet doenlijk is haar privéleven en de fors toegenomen reistijd te combineren. Zowel met openbaar vervoer als met de auto is de reistijd voor haar onoverbrugbaar. Ook het feit dat zij zeer jonge kinderen heeft, speelt daarin een belangrijke rol.

De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst zonder problemen, maar gaat niet mee in de argumenten (inzake een passende functie en reistijd) die de werkneemster tot deze ontbinding heeft ‘gedwongen'.

Zo had de werkgever met vakorganisaties een cao afgesloten waarin ook passages rond reorganisaties waren opgenomen. Een passende functie betekent volgens de cao een functie die onder andere aansluit bij de vakkennis en ervaring, de persoonlijke kwaliteiten en inkomen, de ambitie en de ontwikkelingsmogelijkheden. De cao beschrijft verder dat er geen overplaatsing wordt verlangd van medewerkers die in bepaalde salarisschalen (banden) zitten tot een bepaald maximum, de enkele reistijd per dag meer dan 90 minuten zou worden of dat de standplaats meer dan 40 kilometer van de woonplaats van de werknemer zou liggen.

Functie blijft passend
De kantonrechter bekijkt de geldende cao en merkt op dat het begrip passende functie in zijn geheel van toepassing is. De functie van de werkneemster is nauwelijks gewijzigd alleen de locatie is veranderd. De functie was dus wel passend. Ook merkt de kantonrechter op dat de werkneemster in een veel hogere salarisschaal zit dan waar de cao over spreekt inzake de reistijd of de reisafstand. Op dat gedeelte van de cao kan zij dus geen aanspraken maken. Sterker nog, ze wordt geacht op haar niveau een landelijke mobiliteit te hebben.

Daarop vraagt de kantonrechter zich af of de gezinssituatie van de werkneemster zodanig uitzonderlijk was dat zij van haar werkgever had moeten verwachten dat er voorzieningen getroffen zouden worden om thuis te werken of op een locatie in Rotterdam. Volgens de kantonrechter was hiervan geen sprake. Door de reorganisatie was het volgens de werkgever van belang dat er meer in teamverband gewerkt zou worden. Ook oordeelt de rechter dat de werkneemster niet bereid was tot concessies. Deze weigerachtige houding van de werkneemster komt haar duur te staan. Het speculeren op een ontslagvergoeding wanneer door de werkneemster de rechter wordt gevraagd de arbeidsovereenkomst te ontbinden, werkt natuurlijk niet altijd.

Uitspraak: Kantonrechter Amsterdam, 11 augustus  2011

Bron: Praktijkgids Arbeidsrecht, paragraaf 7.3.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels