nieuws

Bezuinigen op de werkvloer

Geen categorie

Het kabinet buigt zich, terwijl ik dit schrijf, over majeure aanvullende bezuinigingen. Ongetwijfeld heeft u er al veel over gelezen. Met veel overdaad aan grootsche woorden zoals kapot-bezuinigen (tja, wie wil er nu kapot?) worden op voorhand stellingen betrokken.

Het braafste jongetje van de klas zou volgens de directeur van het Centraal Planbureau in Brussel nog wel ‘iets' kunnen regelen om aan de 3 procents-norm te ontsnappen. Maar goed, deze directeur is van PvdA-huize…

Het is niet aan mij om te duiden hoe het land de financiën weer op orde moet krijgen. Daarvoor zijn de dames en heren politici uiteindelijk verantwoordelijk. Dat het een hele kluif gaat worden, is duidelijk. Maar wat heeft dat allemaal met HRM te maken, zo vraagt u zich wellicht af. Ik denk: veel!

Macro-economie en bedrijfseconomie zijn uiteenlopende velden. Een bedrijf kan zich niet jaren achtereen in de schulden steken, meer opmaken dan wat er binnenkomt, en met geleend geld van nieuwe generaties de kool (gepensioneerden) en de geit (oudere werknemers) sparen. Dan klopt de bank toch wel even aan. En toch is dat exact wat er op macroniveau al jarenlang in Nederland is gebeurd. Los nog van de ethische kanten van de zaak, kan worden gesteld dat veel bedrijven moeiteloos hebben meegelift op de faciliteiten die door deze collectieve lemmingenrace zijn geboden. Wie kent niet de voorbeelden van geforceerde instroom in de WAO, vroegpensioen of langlopende WW-uitkeringen. Het was toch allemaal wel relatief gemakkelijk geworden om de rekening van onvoldoende productiviteit en te hoge arbeidskosten af te wentelen via de collectieve lastendruk.

Nee, dames en heren, het zal echt anders moeten. In economenjargon: externe effecten moeten worden geïnternaliseerd. Dat betekent dat organisaties meer dan in het verleden aangesproken mogen, nee: moeten worden op de consequenties van hun handelen. En zo ook de werknemer zelf. Waar we ons al te gemakkelijk met het nodige dedain afkeren van ‘Griekse' toestanden, hebben we ook zelf al decennialang een plank voor de kop. Falend beleid van lijnmanagers en HR, en falende opstellingen en keuzen van werknemers mogen niet worden afgewenteld. De vervuiler betaalt.

Ik verwacht niet dat onze minister-president straks exact deze boodschap gaat brengen. Maar toch: het zal niet anders kunnen dan door gerichte herijking van ons ‘sociaal' beleid. Voor HR biedt dit vele kansen en uitdagingen. Laten we lering trekken uit deze crisis, en niet de kop in het zand steken. Alleen dan zijn we in een vergrijzende samenleving in staat om onze kleinkinderen een toekomst te bieden die niet zwaar onder hypotheek ligt van ons recente handelen.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels