blog

Arbeidsmarktcommunicatie: werken in de accountancy

Instroom

De arbeidsmarkt in Nederland begint steeds meer op stoom te raken. Sterker nog, het lijkt meer een snelkookpan te worden. Hoe zit het met de arbeidsmarktcommunicatie in de accountancysector?

Arbeidsmarktcommunicatie: werken in de accountancy

De arbeidsmarkt in Nederland begint steeds meer op stoom te raken. Sterker nog, het lijkt meer een snelkookpan te worden. Het piept en het kraakt. Er wordt gewerkt onder steeds hogere druk; stress en burn-out zijn schering en inslag, op steeds jongere leeftijd. En welke doelgroep dreigt er als eerste te bezwijken onder deze druk? Niet de verpleegkundige of de loodgieter, ook niet de brandweerman of politieagent. Nee, de accountant.

Up-or-outsysteem

Althans dat is de strekking van een artikel dat enige tijd geleden in het FD stond. Met als motiverende kop: ‘Jonge accountant die klaagt over werkdruk hoort er niet bij’. En een paar dagen later kopt NRC: ‘Wie wil er nog accountant worden?’. Een relevante vraag als je een jonge accountant in het FD hoort verzuchten: “Als er nog twee uur overblijven tussen thuiskomen en naar bed gaan, zeggen wij, dan heb ik nog wat aan mijn avond.” Als oorzaken worden onder andere genoemd: hoge personeelstekorten, een te krappe planning van controles, het up-or-outsysteem (je stijgt in de hiërarchie of vertrekt) en een stortvloed aan nieuwe regels.

Werk aan de winkel

Kortom, werk aan de winkel. Want wie wil er inderdaad met zulke voorbeelden nog aan de slag in de accountancy? In een commentaar bij het FD-artikel haasten de grote kantoren te melden dat het probleem van de werkdruk herkend wordt. En ja, ze zijn er hard mee bezig het op te lossen.

Hoe lang wordt er al niet gediscussieerd over het up-or-outprincipe?

Achterhaald systeem

Ik zou maar haast maken, want hoe lang wordt er bijvoorbeeld al niet gediscussieerd over het up-or-outprincipe dat bij de meeste grote kantoren nog altijd opgeld doet. Dat is, laten we wel wezen, natuurlijk een hopeloos ouderwets en achterhaald systeem; het staat haaks op de tijdgeest en pookt de beleefde werkdruk alleen maar op. Sterker nog, ik heb twee jaar geleden in deze rubriek de accountants ook al eens als onderwerp gehad, over het herstel van vertrouwen. Toen kwam deze problematiek ook al naar voren.

Ronkende quotes

Hoe dan ook lijkt het fenomeen werkdruk een vast onderdeel van het accountantsvak. Maar wordt dit ook expliciet benoemd in de communicatie naar jong talent? De marktleiders in Nederland, ook wel de Big Four genoemd, beloven grosso modo hetzelfde: ontwikkeling en groei, met ronkende quotes als: “Droom jij van een topbaan bij een multinational? Er is geen betere plek om je carrière te starten dan bij Deloitte.” EY probeert te verleiden met: “Gezocht: bouwers van een beter werkende wereld.” En PWC roept: “Haal je alles uit je vak en jezelf?” Alleen KPMG blijft met beide benen op de grond met de droge opmerking: “Start je carrière bij KPMG”.

Als knetterhard werken een onderdeel is van het vak, benoem het dan gewoon

Watjes

Maar geen van deze vier stipt op haar werken-bij-site ook maar een vleugje aan van de werkelijke situatie. Als je weet dat de werkdruk groot is, dan moet je als werkgever óf er iets aan doen, óf gewoon eerlijk zijn en toegeven dat het werken bij een marktleider, wereldspeler of hoe je het ook wil noemen, nu eenmaal stress en werkdruk met zich meeneemt. Geen baan voor watjes, zoiets. Een belofte hoeft namelijk niet altijd zalvend of vleiend te zijn, eerlijk daarentegen altijd wél. Dit voorkomt namelijk dat mensen in de praktijk teleurgesteld worden, en uiteindelijk uitvallen of weggaan.

Knetterhard werken

En als knetterhard werken een onderdeel is van het vak, benoem het dan gewoon. Een deel van de startende accountants heeft waarschijnlijk ook helemaal geen last van werkdruk. Die vinden dat misschien aantrekkelijk. Work hard, play hard, zoiets. Maar op de een of andere manier proberen werkgevers altijd alleen maar de mooie, zachte kanten van het vak te benadrukken. Jongens, durf je nou toch eens écht te onderscheiden. Allemansvrienden zijn geen echte vrienden.

Joost Schrage is partner van De Zaak van Vertrouwen en ontrafelt in zijn blog een belofte die een werkgever doet aan (toekomstige) werknemers. Deze blog verscheen eerder als column in PW.

Reageer op dit artikel