blog

Arbeidsmarktcommunicatie: de zorgsector

Instroom

Zullen we het nog één keer hebben over de personeelstekorten in de zorg?

Arbeidsmarktcommunicatie: de zorgsector

Want wie dit nu nog niet weet, heeft waarschijnlijk de afgelopen jaren onder een bed geleefd. De tekorten zijn zelfs zo dramatisch opgelopen dat het ministerie van VWS de sector gaat helpen met concrete actie. En wel in de vorm van een landelijke imagocampagne die in 2018 werd gelanceerd. Onder de prikkelende titel ‘Ik Zorg’ worden de werkers in de zorg in het stralende middelpunt gezet.

Naast de landelijke campagne zijn er uiteraard allerhande initiatieven van werkgevers, koepels en taskforces die met z’n allen proberen iets aan de tekorten te doen. Dat klinkt goed. De vraag is alleen of de overkoepelende gedachte van de campagne hout snijdt. Onder de mooie portretten van de zorgprofessionals staat heel groot ‘Ik zorg’. Nu lijkt mij dat de grootste open deur die je maar kunt intrappen. Dat zorgprofessionals zorgen, ja dat weten we allemaal wel. Wat wij veel minder goed weten is dat in de zorg professionals werken die daarnaast een vakmanschap en kennis aan de dag leggen waar wij argeloze burgers nauwelijks iets van meekrijgen.

De zwakke medemens

Te vaak krijgen zorgprofessionals te horen hoe fantastisch het is dat zij zich inzetten voor de zwakke medemens, de maatschappij en wat al niet meer. Ook in de media is het ‘wat-goed-dat-jij-dat-doet, dat-zou-ik-nooit-kunnen…’ schering en inslag. Mijn ervaring is dat veel zorgprofessionals ook kiezen voor wat ik dan maar even de technische kant van het vak noem. De medische, de innovatieve, de organiserende of de psychologische kant. Waarbij de zingevingskant uiteraard ook een rol speelt, maar lang niet altijd.

Als een vis in het water

Wie eigenlijk veel meer voor het imago van de zorg als vak doet is de onvolprezen Tommie Niessen. Als ‘Tommie in de Zorg’ vlogt en blogt hij zich in de rondte om te laten zien wat het vak voor hem betekent. Inclusief de weg die hij heeft afgelegd om uiteindelijk in die zorg terecht te komen. Aanvankelijk met volledige onbekendheid met het vak én ook met enige weerzin, maar uiteindelijk, met zachte dwang van zijn moeder, voelt hij zich nu toch als een vis in het water.

De dagelijkse praktijk die hij laat zien, is een prachtige mix van lol, compassie én vakmanschap. Niet voor niks wordt Tommie Niessen omarmd door de bobo’s in zorgland. Hij heeft al een dagje meegelopen met minister De Jonge en hij schuift aan in talkshows, waar hij met zorgbestuurders in gesprek gaat. Hij doet heel veel voor het imago van de zorg. Juist omdat hij nu eens niet de klassieke hulpkant van de zorg belicht, maar juist de dagelijkse praktijk van wat je nu écht doet. Een kant van de zorg, die er ook altijd is, maar waar je als buitenstaander nauwelijks wat van ziet.

Protocollen

Natuurlijk roept nu elke zorgorganisatie dat ze óók een Tommie in dienst willen nemen. Maar het saillante detail is nu juist dat Tommie Niessen een zzp’er is. Hij is niet in dienst van één organisatie en dus niet afhankelijk van allerhande communicatie- en HR-protocollen. Hij mag lekker doen en laten wat hij zelf wil. Waarbij hij uiteraard wél de AVG in z’n achterhoofd houdt. Hij maakt filmpjes waarvan ik zeker weet dat hij die in dienstverband nooit had kunnen maken. ‘Dat geeft een totaal verkeerd beeld van de zorg’, hoor ik het hoofd communicatie al roepen. ‘De combinatie alcohol en ouderen geeft een signaal af waar wij als instelling niet mee geassocieerd willen worden’. Zo kan ik nog wel wat tegenwerpingen bedenken.

Goed voorbeeld

Wil je als zorgsector echt een deuk in een pakje boter slaan, ga dan niet het bestaande imago versterken (‘Ik zorg’), maar heb het lef en het doorzettingsvermogen om als overheid én instelling nu eens echt de andere kant van de zorg te laten zien. Tommie Niessen heeft het voorbeeld gegeven, doe er als sector nu je voordeel mee.

Joost Schrage is partner van De Zaak van Vertrouwen en ontrafelt in zijn blog maandelijks een belofte die een werkgever doet aan (toekomstige) werknemers. Deze blog verscheen eerder als column in PW.

Reageer op dit artikel