blog

Diversiteit als (loze) belofte

Instroom

Dat ik in 2019, bijna 2020, een column schrijf over een van de meest gebruikte, maar direct ook de minst waargemaakte belofte, doet me wel een beetje pijn. Het is een belofte die iets zegt over de staat van Nederland op dit moment en die ook nog eens letterlijk héél Nederland aangaat: namelijk diversiteit op de werkvloer. Organisaties buitelen over elkaar heen om hun diversiteit op alle mogelijke manieren aan te tonen.

Diversiteit als (loze) belofte

M/V

Een voorbeeld. Bouwer BAM doet in z’n meest recente jaarverslag met veel aplomb verslag van het geweldige diversiteitsbeleid. BAM zegt zich in te spannen om het evenwicht tussen mannen en vrouwen te verbeteren en zich daarom te richten ‘op het benoemen van getalenteerde vrouwen op alle niveaus van de organisatie en op alle afdelingen’. Da’s heel mooi. Uiteraard staat er in het jaarverslag van de bouwer ook een foto van het managementteam. En wat denk je? Zeventien blanke mannen van middelbare leeftijd. Leve de diversiteit!

De Belofte – Joost Schrage

Joost Schrage is partner van De Zaak van Vertrouwen en ontrafelt in zijn blog maandelijks een belofte die een werkgever doet aan (toekomstige) werknemers.

In dezelfde week lees ik een artikel over mbo-studenten met een niet-westerse achtergrond die, zelfs op een overspannen arbeidsmarkt, nauwelijks een stageplaats kunnen vinden. Volgens onderzoek uitgevoerd door de SER, moet een derde van deze studenten minstens vier keer solliciteren voordat zij een stageplek vinden. Voor de mbo’er zonder migratieachtergrond hoeft maar een op de acht meer dan vier keer te solliciteren. Volgens het rapport is stagediscriminatie van mbo-studenten dan ook ‘een zorgpunt’.

Zorg

Nog een saillant voorbeeld: twee dagen later blijkt uit onderzoek van de IG-Groep dat recruiters beduidend minder vrouwen benaderen dan mannen. Zelfs in beroepen waar vrouwen van oudsher sterk zijn vertegenwoordigd, zoals de zorg. Terwijl 43 procent van de mannen meldt dat ze minstens één keer per kwartaal worden benaderd, geldt dit slechts voor 31 procent van de vrouwen.

Tot slot laten actuele cijfers van het CBS zien dat, gecorrigeerd voor zaken als deeltijdwerk en opleidingsniveau, vrouwen nog altijd tussen de 5 en 7 procent minder blijken te verdienen. Ook werken er minder vrouwen dan mannen op hoge posities in het bedrijfsleven. En zo zijn we weer terug bij BAM.

Lees ook: Wet moet werkgevers dwingen tot gelijke beloning

Onschuld

Natuurlijk proberen allerhande bedrijven met legio verklaringen hun handen in onschuld te wassen, maar laten we nu eindelijk eens man (!) en paard benoemen. Organisaties, maar vooral de mensen die in die organisaties werken, zullen echt veel meer hun best moeten doen om hun beloftes waar te maken. En dan kom je niet weg met mooie verhaaltjes optypen en commercials maken waarin alle smaken en kleuren vertegenwoordigd zijn. Of meevaren met de Canal Pride, zoals BAM deed in (in ieder geval) 2016. Natuurlijk een hartstikke goed en mooi initiatief, maar nog mooier is ‘practice what you preach’.

Discriminatie

Als reactie op de taaie en weerbarstige arbeidsmarkt kwam staatssecretaris Tamara van Ark afgelopen maand daarom met een wetsvoorstel om discriminatie op de arbeidsmarkt te voorkomen. De Inspectie Sociale Zaken kreeg vervolgens de taak om te controleren of een en ander wordt nageleefd. Maar in essentie is het natuurlijk gênant en confronterend dat er een wet nodig is om al die beloftes waar te maken. En dat ook nog in een overspannen arbeidsmarkt waar het credo ‘alle hens aan dek’ is.

De reacties op bovenstaande artikelen en onderzoeken laten zich raden: vrouwen willen niet dit, medewerkers met een andere achtergrond willen niet dat. Alle clichés en vooroordelen worden uit de kast getrokken om te verklaren waarom diversiteit toch niet werkt.

Kom op Nederland, doe eens wat beter je best, want, ook dat blijkt uit veel onderzoek, organisaties die divers zijn presenteren significant beter.

Reageer op dit artikel